Roemer: ‘Ideologische verschillen PvdA en VVD onoverbrugbaar’
SP-leider Emile Roemer ziet geen heil in de onderhandelingen voor een nieuw kabinet tussen PvdA en VVD. Roemer: ‘De kiezer gaf de politiek een links motorblok, maar ook een rechts motorblok. Dan heeft het weinig zin om die allebei in dezelfde auto te zetten, dat leidt tot stilstand.’ Bij het ontbreken van een rechtse meerderheid stelt Roemer voor om eerst te kijken of een centrumlinkse coalitie van PvdA, SP, CDA en D66 mogelijk is.
![](https://www.sp.nl/sites/default/files/styles/page_section_content_404/public/120920_DebatVK-1k_1.jpg?itok=6oqlLsaI)
Volgens de SP-leider is het niet geloofwaardig dat de twee grootste concurrenten in de verkiezingscampagne samen als eerste een kabinet willen vormen. Hij benadrukt dat Nederland zich op 12 september nadrukkelijk niet heeft uitgesproken voor de combinatie van PvdA en VVD: ‘De mensen hebben juist wel een keuze gemaakt. Stemmers op de VVD wilden liberaal verder, en stemmers op de PvdA wilden juist Rutte uit het torentje, en niet erin. Het samengaan van VVD en PvdA zou dus de laatste keuze moeten zijn om te onderzoeken, en zeker niet de eerste. Of je moet alle verkiezingsbeloften slechts voor de bühne hebben gedaan.’
Op verschillende terreinen ziet de SP-leider onoverbrugbare ideologische verschillen. ‘Neem de marktwerking in de zorg: dat is geen kwestie van een beetje wel of een beetje niet. Daar ligt een fundamentele vraag onder: is de zorg een markt of niet? Of kijk naar ontwikkelingssamenwerking. De VVD ziet het buitenland als één grote vrijhandelszone, als slechts een wingewest voor grote bedrijven. Dat lijkt me toch écht iets heel anders dan willen investeren in mensen.’
Roemer citeerde Diederik Samsom die in maart van dit jaar nog zei dat de VVD in een ‘te conservatieve, rechtse hoek’ gedoken was. Roemer: ‘Ik heb Samsom voor de verkiezingen aangegeven dat sociaal beleid niet waargemaakt kan worden met rechtse vrienden. Ik hoop van harte dat al die kiezers wiens hart en sympathie daar wel naar uitgaat, over een paar maanden niet hoeven te zeggen: nu doen ze het weer, zijn we er weer ingetuind.’