Oma en Borsato

U hebt dat televisiespotje vast wel eens gezien. Marco Borsato rent naar een omaatje, dat met boodschappentas en al op de straat gevallen is. Borsato helpt echter niet de oude vrouw overeind, maar grist een zak chips weg, oma verbouwereerd achterlatend. In een ander spotje in dezelfde serie laat hij Daphne Deckers, die een oogje op hem heeft laten vallen, staan als hij een nieuwe zak chips ontdekt.

Natuurlijk, het is gewoon gein en we moeten er allemaal vreselijk om lachen en uiteraard bedoelt de fabrikant-piepersnijder het allemaal niet verkeerd. Hij wil alleen maar laten zien hoe lekker zijn chips zijn, nietwaar?

Nee, niet waar!

Wat Borsato met Daphne doet moet hij echt helemaal zelf weten, maar wat hij met dat omaatje doet is natuurlijk belachelijk. Zeker, Borsato is een aardige jongen en hij kan ook nog leuk zingen. Maar juist daarom is het zo jammer dat hij zich door een paar centen (waarvan hij er al zoveel heeft) laat verleiden om op zo’n manier reclame maken voor een buil chips. Veel van zijn fans zijn jonge kinderen en juist jonge kinderen identificeren zich sterk met hun idolen. Zo van: Wat “onze” Marco doet is goed en wat hij doet, kunnen en mogen wij dus ook.

Kinderen en ouderen zijn iconen, daar moet je van afblijven. Het gaat hier niet om de moraalridder uit te hangen, maar wel om de vraag: wat is smaak? Wat kan wel en wat kan niet? Deze spot kan duidelijk niet. Al moet gezegd: Wie goed kijkt, ziet dat oma het er ook niet mee eens is. Ze kijkt woest en gaat gooien… met een tomaat!

Inhoud

• Nieuws: Het Binnenhof / Aktie / Bulletin Board

• Al in 1976 schrijft de Tribune over asbest als “de grootste milieuramp van deze eeuw”. Zeventien jaar zal het dan nog duren voor het materiaal verboden wordt. En nog vijf jaar voordat er genoegdoening komt voor de slachtoffers. Maar nu gaat het echt gebeuren. Een Asbestinstituut maakt een einde aan de “dubbele lijdensweg” van de asbestslachtoffers.

• Interview: “In de muziek wordt enorm veel geld omgezet, en daarmee is het steeds meer een economisch product geworden,” zegt Robert Long. “Als je niet h&eacuteél goed oppast, kom je terecht in projecten waar je later spijt van krijgt. Ik loop dat risico niet zo, omdat ik alleen doe wat ik zelf mooi vind.”

• Elke dag telt het platteland tien bedrijfsbeëindigers. De tol voor een kortzichtig landbouwbeleid, dat alsmaar op de schaalvergroting gericht is geweest. “Als je noodgedwongen je bedrijf moet stoppen, neem je afscheid van iets wat je enorm dierbaar is. Je komt in een rouwproces.”

• Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen behaalde de SP 223 zetels. Maar in de loop van een jaar stapten zes van die raadsleden uit de partij om op eigen titel hun zetel te blijven bezetten. Zijn dat normale groeistuipen of is er iets grondig mis bij de SP?

• De kwestie: crisis?

• Theo de Buurtconciërge; strip van Wim Stevenhagen