De koninklijke familie was de afgelopen weken goed voor weer wat krampachtig vertoon in de Tweede Kamer. In januari sprak de Kamer over de trouwplannen van prins Maurits met de dochter van Eurocommissaris Van den Broek. SP-fractievoorzitter Jan Marijnissen vroeg zich af of het aan het einde van de twintigste eeuw nou echt nog nodig is om met 150 mensen te praten over de vraag of een protestante prins met een katholiek meisje mag trouwen. Kort daarna werd bekend dat Willem Alexander zou toetreden tot het Internationaal Olympisch Comité, en ook dat leverde problemen op. De prins leek daarmee een eerder gedane belofte om dat nou juist niet te doen te breken. Maar belangrijker was de verkrampte positie van een toekomstige koning in een organisatie die regelmatig politiek gevoelige onderwerpen bespreekt, terwijl de regering verantwoordelijk is voor alles wat de Willem Alexander daar zou zeggen. Op vragen van Marijnissen hierover antwoordde premier Kok dat “gezien de ministeriële verantwoordelijkheid beperkingen zijn gesteld aan de regel dat IOC-leden optreden zonder last of ruggespraak.” Een politieke formulering voor een half spreekverbod aan Willem Alexander. De helft van de vragen die Marijnissen aan Kok stelde werden echter niet beantwoord. “In onze staatsrechtelijke verhoudingen wordt niet ingegaan op het verkeer tussen ministers en leden van het Koninklijk Huis,” verdedigde Kok zijn stilzwijgen.
Het is niet de eerste keer dat Marijnissen tegen deze muur van gedateerde regelgeving aanliep. Vlak na zijn aantreden als kamerlid in 1994 vroeg hij Kok om een verslag van zijn gesprek met koningin Beatrix omtrent de formatie van het paarse kabinet. Het hele parlementaire establishment viel over Marijnissen heen om zoveel ongepast nieuwsgierigheid. Zelfs het feit dat Marijnissen mededelingen naar buiten deed over zijn informatie-onderhoud met de koningin – onder andere over de bereidingswijze van de aangeboden rookworst – werd niet op prijs gesteld. Aan het eind van de twintigste eeuw wordt een deel van het parlementaire verkeer blijkbaar nog beheerst door tradities die onvermijdelijk verbonden zijn met de vreemde constructie van een democratie met een niet-gekozen staatshoofd.