Het zal vast en zeker niet liggen aan het feit dat ik geboren ben in het zelfde jaar dat de SP is opgericht, 1972 maar de SP zit al mijn hele leven in mijn bloed. Van een vreemde heb ik het zeker niet, mijn lieve oma, vader en moeder, allemaal mensen die altijd klaar staan voor elkaar en iedereen om hen heen. Van jongs af aan was ik al bewust bezig met de wereld om me heen, politiek en sociaal betrokken. Ik wilde journaliste worden, al dat onrecht, al die oorlogen daar moet eens eerlijk over geschreven worden. Vanaf het eerste moment dat ik kon stemmen deed ik dat. Eerst op gevoel, de SP sloot in alles aan bij wat ik dacht en vond.

De verharding in het debat zowel in de politiek als op straat en op feestjes hebben me enorm laten schrikken. Het denken in ‘ik’ en ‘jij’ en die ander die moeten we niet! Hoe er werd gesproken over medemensen, medelanders, zorg behoevende, mensen die tegen hun zin in werkeloos waren geworden. Dat stak mij zo dat ik besloot om mij stem meer kracht bij te zetten en ben ik in 2002 lid geworden van de SP.

Langzaam aan ben ik dat gevoel dat ik toen had beter gaan begrijpen en heb ik de standpunten leren onderbouwen maar vooral geleerd hoe je daar iets mee kunt doen! Als actief lid, bestuurslid, fractie medewerkster, raadslid en nu als bestuursvoorzitster. Mensen ondersteunen, de weg wijzen en ze zelf krachtiger maken om samen te werken aan een beter bestaan, voor jezelf maar vooral ook voor de hele maatschappij. Want daar waar de welvaart en kennis beter verdeeld is, is men gelukkiger. Daarom zullen we er samen voor moeten zorgen dat ieder kind goed onderwijs kan krijgen, Dat we goed zorgen voor onze ouderen en zieken, dat we de werklozen niet wegzetten als profiteurs, dat we zorgen voor een betaalbaar huis, dat we armoede uitbannen.