Om onze welvaart te behouden is het nodig dat iedereen die kan werken, dat ook doet en er de mogelijkheden voor krijgt. Volledige werkgelegenheid dient centraal te staan in het sociaal-economisch beleid. Daarom wil de SP dat bedrijven het maken van winst combineren met het behoud van werkgelegenheid, door bijvoorbeeld te investeren in onderzoek, ontwikkeling en de scholing van werknemers. De overheid moet maatregelen nemen om mensen aan de slag te krijgen, bijvoorbeeld door een industriepolitiek gericht op innovatie en door investeringen in de publieke sector. Alle vormen van discriminatie, zoals leeftijdsdiscriminatie, dienen door de arbeidsinspectie te worden opgespoord en bestreden.

Daarnaast dienen bedrijven en instellingen te worden aangesproken op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid voor het scheppen van werk voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten, afgestudeerde VMBO’ers en kinderen van migranten. Zij maken met scholen afspraken over stageplekken voor leerlingen en studenten.

De tweedeling op de arbeidsmarkt tussen mensen met een vast contract en mensen met een tijdelijk contract wordt steeds groter. De SP vindt dat structureel werk moet worden uitgevoerd met vaste contracten. Uitzendwerk is er voor piekperiodes, om ziekte op te vangen en in seizoenswerk. Daarom maken wij het voor werkgevers goedkoper om mensen in vaste dienst te nemen en maken wij het in dienst nemen van flexwerkers duurder. Uitzendkrachten hebben recht op dezelfde beloning als vergelijkbare vaste medewerkers die hetzelfde werk doen. Dit geldt niet alleen voor de salarisschalen, maar ook voor inkomsten die voortvloeien uit de CAO, zoals winstdeling en een dertiende maand.

Een vergunningplicht voor uitzendondernemingen moet worden ingevoerd zodat misstanden worden voorkomen. Arbeidsbemiddeling zou uiteindelijk een taak van de overheid en werkgevers en werknemers zelf moeten zijn en niet worden overgelaten aan de markt.

Om de armoede te bestrijden stelt de SP een structurele verhoging van het wettelijk minimumloon naar 15 euro per uur. Het geld dat bestemd is voor gemeentelijke armoedebestrijding moet daar ook daadwerkelijk voor worden gebruikt. Door de zorgpremies inkomensafhankelijk te maken komt het geld daar terecht waar het het hardste nodig is. Gemeenten moeten meer mogelijkheden krijgen om armoede te bestrijden, schulden te saneren en te voorkomen dat kinderen opgroeien in armoede.

De kinderbijslag vervalt voor gezinnen met de hoogste inkomens. Kinderbijslag wordt afgetopt bij een huishoudinkomen van 73.000 euro.

Het maximumsalaris in de publieke en semi-publieke sector, zoals in ziekenhuizen, universiteiten en woningcorporaties, wordt gelijkgesteld aan een ministerssalaris. Binnen bedrijven wordt de groeiende tweedeling in inkomens aangepakt door alle werknemers onder de CAO’s te brengen, zodat er een koppeling komt tussen de hoogste en laagste inkomens. CAO’s blijven algemeen verbindend. De ondernemingsraad krijgt een instemmingsrecht over de topsalarissen in het bedrijf.

De SP wil dat de uitkeringen die politici krijgen worden gelijkgesteld met die van werknemers. Het wachtgeld voor politici komt meer in overeenstemming met de hoogte en de duur van de WW. Ook politici moeten een sollicitatieplicht hebben. De uitkering voor politici dient in overeenstemming te zijn met de WIA. De SP wil grenzen stellen aan de nevenfuncties en -inkomsten van politici. Politici moeten geen belangen hebben in organisaties waarover zij in het parlement het woord voeren.

Wat de SP betreft zouden voedselbanken overbodig moeten worden. Het verhogen van het minimumloon naar 15 euro kan daar flink aan bijdragen.

Mensen met een arbeidsbeperking (handicap) verdienen extra ondersteuning. Daar komen wij voor op. Met de participatiewet is hard bezuinigd op jonggehandicapten. De Wajong uitkering voor mensen die van jongs af aan een beperking hebben, werd gekort met 5%. Bovendien kunnen jong gehandicapten die nog iets van arbeidsvermogen hadden, vanaf 2015 niet meer terecht in de Wajong, maar krijgen een bijstandsuitkering. De SP vindt dat onrechtvaardig. Mensen met een beperking horen niet in de bijstand. Zij horen een zelfstandig recht op een uitkering te krijgen en niet onderworpen te worden aan de partner- en vermogenstoets, waarmee ze afhankelijk worden van het inkomen van hun partner.

Daarom wil de SP de Wajonguitkering weer openstellen voor iedereen met een arbeidsbeperking. Ook wordt de Wajongkorting ongedaan gemaakt. Het uitgangspunt is dat iedereen volwaardig mee kan doen in de maatschappij. Aanpassingen van de werkplek, die nodig zijn om iemand met een beperking aan een baan te helpen, worden vlot geregeld. Elk gewerkt uur moet voor een wajonger een netto-inkomensverbetering gaan betekenen. Mensen die een urenbeperking hebben, horen een volwaardig inkomen te krijgen als ze naar vermogen werken. Scholing en studeren voor Wajongers moet makkelijker gemaakt worden. Elke gemeente krijgt een goede tegemoetkomingsregeling hiervoor.

Arbeidsmigratie uit de nieuwe lidstaten van de Europese Unie en daarbuiten moet beter worden geregeld. Werkgevers kunnen geen beroep doen op buitenlandse arbeidskrachten als er geen garanties zijn voor het uitbetalen van gelijk loon voor gelijk werk en voor fatsoenlijke huisvesting van arbeidsmigranten. Inzet van illegale arbeid is schadelijk voor binnen- én buitenlandse arbeidskrachten en moet worden voorkomen.