Dinsdag 3 september vond de eerste plenaire Tweede-Kamervergadering van dit nieuwe parlementaire jaar plaats. Voor aanvang van de vergadering – en vaak nog tijdens het vragenuur – is het in de zaal op zo’n dag steevast een gekakel van jewelste. Zo’n eerste dag verschilt weinig van een eerste schooldag na de zomervakantie.

Toch was het dit jaar anders dan andere keren. De sfeer was iets minder ontspannen dan in voorgaande jaren. Het is duidelijk dat iedereen nog moet wennen aan de nieuwe verhoudingen. Wat dat betreft lijkt de Kamer dit jaar net een nieuwe schoolklas.

Er zijn nogal wat nieuwelingen – vooral jongetjes overigens – in de klas , en de PvdA ziet naast zich opeens een blok van 19 zetels met Kamerleden die linkser zijn dan zij. Voormalige bewindspersonen als Frank de Grave en Klaas de Vries lopen er toch een beetje bij als scholieren die zijn blijven zitten.

Voorzitter Weisglas doet, als een volleerd schoolmeester, tijdens het eerste vragenuurtje erg zijn best om duidelijk te maken dat hij altijd het laatste woord heeft en niemand anders. De SP-Kamerleden worden door velen beschouwd als de lastigste kindertjes uit de klas, dus er zal vast wel eens wat wrijving gaan ontstaan. Ik heb er echter vertrouwen in dat hij waarschijnlijk streng, maar rechtvaardig zal blijken te zijn.

Ook ik moet natuurlijk even wennen aan de nieuwe situatie. Ik heb er vijf uiterst enthousiaste nieuwe collega’s bij gekregen en onze fractie heeft bijna twee keer zoveel gewicht en inbreng. Wij hebben er dan ook erg veel zin in. Bovendien is er een zeer rechts kabinet aangetreden, dat is gebaat bij stevige oppositie. De coalitiepartners beloofden een frisse wind te laten waaien, maar dat er een nieuwe wind waait, is voorlopig alleen te merken aan het tempo waarmee de luchtballonnetjes over vliegen. Ik ben benieuwd wat deze klas dit jaar gaat presteren.

Agnes Kant