Het SER-advies is het verkeerde antwoord op de vraag hoe we ook in de toekomst de solidariteit in de zorg kunnen garanderen. Volgens SP-kamerlid Kant wordt de solidariteit ondermijnd door de invoering van een nieuwe tweedeling in standaard- en basispolis en het ontbreken van de inkomenssolidariteit binnen het stelsel. In de keuze voor verdergaande privatisering, concurrentie en marktwerking schuilt daarnaast nog eens het gevaar dat de overheid en de politiek straks niets meer te zeggen hebben. In het SER-advies worden belangrijke solidariteitspeilers verlaten.
1. De risicosolidariteit door de keuzevrijheid in pakketten. Hierdoor bestaat het risico dat jonge, gezonde mensen kiezen voor minimale basispakketten met minder zorg en minder premie. En dat de solidariteit in de standaardpakketen opgebracht zal moeten worden door oudere, minder gezonde mensen. Een ander risico is dat mensen om financiële reden kiezen voor een beperkt pakket met als gevolg dat de toegankelijkheid voor de zorg vermindert.
2. De inkomenssolidariteit door de keuze voor nominale premies. Omdat dit leidt tot negatieve inkomenseffecten wordt een mix van fiscale compensaties voorgesteld. Hier zijn miljarden voor nodig en betekent een enorme bureaucratische rompslomp.
Kant: ‘Ons voorstel van een brede sociale volksverzekering (inclusief AWBZ) met inkomensafhankelijke premies is doorgerekend door het CPB. Hieruit blijkt dat deze kan worden ingevoerd zonder al te grote inkomenseffecten. Mensen met lage en middeninkomens gaan er zelfs op vooruit. Mensen met hogere inkomens gaan er wel op achteruit. Dat was ook te verwachten omdat met de keuze voor solidariteit de bestaande ongelijkheid in het stelsel – hoe hoger je inkomen, hoe minder je relatief bijdraagt aan de ziektekosten – enigszins wordt rechtgetrokken. Bovendien zijn het dezelfde groepen die er door het Paarse belastingstelsel nu ongeveer evenveel op vooruit gaan.’